Bronnen

Uit Hifiwiki.nl
Ga naar: navigatie, zoeken

Op deze pagina worden bronnen besproken.

Hardwarematige media

Analoge bronnen

Platenspelers

Band– en cassetterecorders

Digitale bronnen

CD–spelers

Historie

Hieronder volgt een beknopte geschiedenis.

14 bits digitaal-analoogconversie obv een SAA7030 en een TDA1540

Zie "Philips Technisch Tijdschrift, Jaargang 40, 1981/82, no. 9", en dan met name het artikel 'Compact Disc' - de omzetting van digitaal in analoog bij het afspelen, D. Goedhart, RJ van de Plassche en E. Stikvoort. Gelijk naar het stuk wat gaat over de conversie. Het blijkt te baseren op een SAA7030 en een TDA1540:

DAomzetting cdspeler.jpg

Helemaal links heb je de ingangsdatastroom van 16bits/44k1. Dat gaat een filter in wat de interpolatie doet naar een 28bits/176k4 signaal. Het filter doet nog meer, maar dat is voor het verhaal op zichzelf niet interessant. En dan de noise shaper, die maakt er op een slimme manier een 14 bits getal van. Lijkt als 2 druppels water op een delta-sigma, maar is net even anders. Daarna duikt het een 14 bits DA-omzetter in op samplerate 176k4.

Het aardige is dat die 14 bits niet zonder meer te vergelijken zijn met een 14 bits bemonsterd signaal. Voor de getallen pak ik het proefschrift er bij van een van de auteurs. Geïntegreerd over een bandbreedte van 20 kHz blijkt die noise shaper een ruisniveau te generen van -100,29 dB. Dat is het prettige van die dingen: ze duwen de ruis weg uit de audioband. Het ingangssignaal zelf heeft een ruisniveau van -98,51 dB (bij berekening komt de auteur van dit hifiwiki artikel op -98,09 dB) en de conclusie is dan ook dat de 14 bitter (bandbreedte 20 kHz) minstens net zo goed kan presteren dan een straightforward 16 bitter (met fs = 44k1). Alles samen komt het neer op een ruisniveau van -96 dB hetgeen weer overeenkomt met de prestaties van een 16 bitter.

DCC, MiniDisc

Softwarematige media

Schijfopslag

Streaming

Spanningsafgifte diverse media

Een van de praktische eigenschappen van een bron is de spanningsafgifte. Die varieert door de jaren nogal waardoor het oppassen geblazen kan zijn als een nieuwerwetse bron op een ouderwetse versterker wordt aangesloten. Het is soms zelfs oppassen met nieuwerwetse bronnen op een moderne analoge ingang.

De moderne digitale bronnen voor consumentengebruik hebben een spanningsafgifte van 2 Veff volle uitsturing in sinusbedrijf. Dit is echter geen harde afspraak en in de praktijk zijn waarden mogelijk die een spreiding hebben van zeg 1,8 Veff tot 2,2 a 2,3 Veff. Men zij overigens gewaarschuwd voor bronnen die meer afgeven dan 2 Veff icm het gebruik van digitale ingangen van digitaal georiënteerde versterkers. De analoog-digitaal omzetter in een dergelijke HT receiver is berekend op signalen van maximaal 2 Veff en de signalen die hierboven uitkomen zullen leiden tot clipping.

De wat oudere bronnen kennen een andere standaard. Die is gebaseerd op de spanning die nodig is om 1 mW te dissiperen in 600 ohm. Het 0-dB niveau op cassetttedecks of 100% modulatie bij tuners bijvoorbeeld. De uitgangsspanning is dan

<math>

U = \sqrt{1mW \cdot 600 \Omega} = \frac{1}{5} \sqrt{15} = 0,7745... </math> en werd dan vaak afgerond naar 775 mVeff.